Zoeken
  • Stef

Over gelukkig zijn... (2)

Om nog even verder te gaan over dat gelukkig zijn...


In vroegere tijden bestond er evengoed leed en depressie. Alleen was daar misschien niet zo veel over geweten en was daar ook niet zo heel veel heisa rond. Mensen voelden zich slecht en namen dat er gewoon bij als deel van het leven. Er waren vroeger ook niet zo veel faciliteiten als nu en er moest uiteraard evengoed brood op de plank komen. "En de boer, hij ploegde voort!", zoals men dat dan zegt.


Maar als je je tegenwoordig even 5 minuten niet goed in je vel voelt en uit verveling je facebook of Instagram opentrekt, wordt je meteen gebombardeerd door tientallen foto’s van (ogenschijnlijk) supergelukkige mensen en nog eens een paar honderd prentjes waar ergens het woord ‘happy’ in voorkomt. Probeer dan nog maar ‘ns te denken dat er niets mis is met jou.


En het is net dat wat ons zo vaak in de problemen brengt. We voelen ons slecht over het feit dat we ons slecht voelen. En we voelen schuldig dat we ons daar schuldig over voelen.


Mark Manson noemt het The Feedback Loop from Hell. Je wordt snel boos over iets, en dan wordt je boos op jezelf omdat je boos werd. En dan besef je dat je vaak boos wordt en haat je jezelf hiervoor. En je haat het dan zoveel dat je er weer boos om wordt.


Of je maakt je veel zorgen om dingen en dan begin je je zorgen te maken over het feit dat je je zoveel zorgen maakt. Mensen zien iets op facebook en denken ‘Hey waarom heb ik zo geen leven. En dan voelen ze zich verdrietig. En dan worden ze boos op zichzelf omdat ze zich verdrietig voelen. Of omdat ze er niets aandoen om ook zo’n geweldig leven te hebben. En ze weten niet meteen hoe ze dat in 5 minuten oplossen, en dan beginnen ze zich daar weer zorgen over te maken. En als je daar dan met iemand over praat dan krijg het antwoord 'Zeg, doe 'ns normaal... maak je zoveel zorgen 'ns niet!'. En dan kan je daar weer beginnen over druk maken.


Je begrijpt ’t wel.


Heel dat social media gedoe heeft gezorgd voor een generatie aan mensen die zijn gaan geloven dat negatieve gevoelens als angst en schuld totaal niet okézijn. Een hele generatie die denkt dat een gewoon leven niet langer normaal is, maar wij allemaal een leven moeten hebben als die superlevens die facebook on voorschotelt. Niet alleen zijn die levens trouwens meestal helemaal niet zo super (dat is maar wat jij gelooft en men jou wil laten geloven), daarenboven is het heel gewoon om een gewoon leven te hebben.


En jij zit vandaag gewoon even thuis. En je vraagt je af waarom jij zo geen leven hebt. Maar het grote probleem zit ‘m er dus in dat je zelf schuldig gaat voelen daarover, of dat je jezelf als abnormaal gaat beschouwen.


Wat de Engelse filosoof Alan W. Watts daarover schreef is het volgende: “De drang naar meer positieve gevoelens, is op zichzelf eigenlijk een negeatief iets. En de aanvaarding van negatieve gevoelens, is eigenlijk een positief iets.” Het noemt: The Backwards Law.


Het vermijden van lijden is dus een eigenlijk een vorm van lijden. En net daarom is het accepteren van onze kwetsbaarheden, vaak juist een hele verlichting. Maar we zijn helaas niet meer zo goed in staat om te lijden. Het mag ook allemaal niet meer. Niemand post zijn lijden op Facebook. Daar telt alleen een waanzinnig opbod van het opperste geluk.


Maar iedereen lijdt! Ja, iedereen! Lijden is een wezenlijk onderdeel van een mensenleven. Het valt niet te vermijden en des te meer je het wil vermijden, des te meer je zal lijden. Hoe meer je iets achterna streeft, hoe ontevredener je wordt.


Albert Camus, een Frans filosoof, journalist en schrijver, zei daarover: "Je zult nooit gelukkig zijn als je altijd maar ligt uit te zoeken wat het nou is wat je nodig hebt om gelukkig te zijn. Je zult nooit je leven kunnen leiden, als je je voortdurend afvraagt wat de zin van je leven is.".


Laat ons dus allemaal weer wat meer gewoon willen zijn... dat is echt al gek genoeg!


20 keer bekeken

praten lucht op! ​©2016